TYDZIEŃ Z NAJŚWIĘTSZYM SERCEM ZBAWICIELA


ZAWSZE: Oddawaj mi chwałę! Przez wiarę - ponieważ jestem Bogiem! Przez ufność - ponieważ jestem Zbawicielem! Przez wierność - ponieważ jestem Twoim Przyjacielem.

KSIĘGA GOŚCI

Wpisz się lub zobacz Księgę Gości


STATYSTYKA

stat4u



WIEŚ PIKULICE


        Miejscowość Pikulice, niegdyś królewska, pierwotnie nazywana Piekulice, mocą przywileju z 1389 r. należała do Przemyśla. W 1408 r. Władysław Jagiełło ufundował część wsi Pikulice (dwa łany z młynem i folwarkiem) dla Kapituły przemyskiej obrządku łacińskiego. W wieku XV wieś wcielono do posiadłości starostwa przemyskiego. W 1418 r. Iwan z Obychowa, kasztelan szremski i starosta ruski, przeprowadził, z polecenia królewskiego, rozgraniczenie pomiędzy Pikulicami, a wsiami Witoszyńce, Grochowce i Koniuchy. W latach 1945-1946 z Pikulic wysiedlono ludność grecko-katolicką, a do miejscowości przybyli Polacy z terenów wschodnich.




PARAFIA PIKULICE

        Miejscowość Pikulice należała do Parafii Katedralnej w Przemyślu. Tutejsi wierni obrządku łacińskiego korzystali z posług duszpasterskich w Katedrze. Mieszkańcy Pikulic obrządku greckokatolickiego mieli na miejscu cerkiew i obsługę duszpasterską. Zaszła więc konieczność utworzenia duszpasterstwa dla nielicznej, ale przecież obecnej tutaj grupy katolików obrządku łacińskiego. Zadania tego podjęła się Kapituła Katedralna w Przemyślu budując w Pikulicach kościół z funduszy Bractwa Dobrego Pasterza, które starało się o obsługę duszpasterską wiernych obrządku łacińskiego przede wszystkim przez budowę kościołów w miejscowościach, gdzie katolicy obrządku łacińskiego byli w mniejszości.

Teren pod budowę kościoła ofiarowała Księżna Lubomirska, właścicielka Pikulic z Bakończyc.

W budowie kościoła uczestniczyła także społeczność wiernych miejscowości Pikulice przez swoje ofiary i udział w pracach. W roku 1910 został wybudowany i uposażony w niezbędne paramenty liturgiczne tutejszy kościół.

        Dla upamiętnienia fundacji kościoła przez Kapitułę oraz Księżną Lubomirską na frontonie kościoła umieszczono herb Kapituły oraz herb Lubomirskich. Kościół został poświęcony przez Prałata Kapituły, ówczesnego Dziekana oraz Infułata Ks. Jakuba Federkiewicza. Za szczególnego patrona świątyni obrano bł. Jakuba Strzemię.

        Szczególny związek nowopowstałej placówki duszpasterskiej z Bazyliką Archikatedralną w Przemyślu został podkreślony poprzez umieszczenie nad wejściem do kościoła kamiennej płaskorzeźby, przedstawiającej św. Jana Chrzciciela - patrona Parafii Katedralnej.

        W roku 1912 po otrzymaniu wymaganych zezwoleń ze strony władz państwowych św. Bp Józef Sebastian Pelczar, znany jako wielki czciciel i apostoł Najśw. Serca Jezusowego, erygował samodzielną parafię w Pikulicach. Nowa administracyjna placówka obejmowała: Pikulice, Nehrybkę, Łuczyce, Sielec, Krówniki oraz Jaksmanice i Dziewięczyce. Do Pikulic należała także Zielonka jako dzielnica parafii katedralnej. Przez pewien okres tuż po II wojnie światowej do obsługi duszpasterza w Pikulicach należały także Hermanowice wraz z Kolonią oraz Stanisławczyk.



SZUKAJ W OPOKA.PL

CO MÓWI DO NAS OJCIEC ŚWIĘTY...

W Chrystusie Bóg przyjął naprawdę „serce z ciała”. Ma On nie tylko Boże Serce, bogate w miłosierdzie i przebaczenie, ale również serce ludzkie, zdolne do wszystkich poruszeń uczucia. Gdybyśmy potrzebowali do tego świadectwa Ewangelii, nie trudno byłoby znaleźć je we wzruszającym dialogu Chrystusa z Piotrem po zmartwychwstaniu. „Szymonie, synu Jana, czy miłujesz Mnie?”. Aż trzy razy postawione jest to pytanie, aż trzy razy zostaje udzielona odpowiedź: „Tak, Panie, Ty wiesz, że Cię kocham” (por. J 21, 15-17). Niezależnie od specyficznego znaczenia tej perykopy, tak ważnej dla misji Piotra, niczyjej uwadze nie może umknąć piękno tego trzykrotnego powtórzenia, w którym powracające wciąż uporczywe pytanie i korespondująca z nim odpowiedź wyrażone są w terminach dobrze znanych z powszechnego doświadczenia ludzkiej miłości.

Rosarium Virginis Mariae, n. 26